„Zapisane w wodzie”, Paula Hawkins [recenzja]

f277560554(1)Autor: Paula Hawkins

Tytuł: Zapisane w wodzie

Tytuł oryginalny: Into the Water

Wydawnictwo: Świat Książki

Tłumaczenie: Jan Kraśko

Liczba stron: 368

——–

Rozczarowująca. Irytująca. Nieciekawa. Chaotyczna. Nużąca. Taka jest w moim odczuciu najnowsza powieść Pauli Hawkins – Zapisane w wodzie, która swoją głośną premierę miała 10 maja 2017. Hawkins na fali sukcesu słynnej Dziewczyny z pociągu stworzyła thriller, na który – jak sugerował polski wydawca – czekał cały świat. Debiut brytyjskiej pisarki cieszył się ogromną popularnością wśród czytelników, oczywiste więc było, że oczekiwania względem nowej powieści będą niezwykle wysokie. Na podstawie debiutanckiego thrillera Hawkins dość szybko powstała nawet ekranizacja, która była jednym z najnudniejszych filmów, jakie kiedykolwiek widziałam. Mimo zachwytów nad powieścią Hawkins nigdy nie zdecydowałam się po tę książkę sięgnąć, co oznacza, że filmowa wersja Dziewczyny z pociągu była moim jedynym spotkaniem z fabularnym pomysłem Pauli Hawkins. Nie mogę zatem oceniać książki, dzięki której ten film powstał, od znajomych słyszałam jednak, że ekranizacja jest wiernym odzwierciedleniem powieści i to skutecznie zniechęciło mnie do oddania się lekturze bestsellerowej Dziewczyny z pociągu. Mogłabym nie przebrnąć.

Gdy czytam, że „Zapisane w wodzie to zupełnie odmienny, wyższy i lepszy poziom prozy, wielowymiarowy thriller, który zaskakuje, intryguje i sprowadza czytelnika na manowce”*, a także że „to pochłaniająca lektura na jeden wieczór, którą czyta się błyskawicznie, nie potrafiąc choć na chwilę rozstać się z Beckford i jego mieszkańcami”**, to nawet nie chcę myśleć jak złą książką musi być wychwalana pod niebiosa Dziewczyna z pociągu. Oczywiście, każdy ma inny gust, a o gustach ponoć się nie dyskutuje, ale nie zmienia to faktu, że nie bardzo potrafię zrozumieć fenomen popularności Pauli Hawkins. Kryminałów i thrillerów czytam sporo i to od wielu, wielu lat, a jednak trudno mi znaleźć argumenty na poparcie tezy o mistrzostwie tej autorki. Na tle innych książek reprezentujących ten sam gatunek ani kreacje bohaterów, ani rozstrzygnięcia fabularne, ani nawet styl Hawkins nie wybijają się na pierwszy plan. Palma pierwszeństwa może się należeć pisarce co najwyżej za nowatorstwo w zakresie narracji jej najnowszej powieści – rzadko się bowiem zdarza, by książka miała aż 10 narratorów! Być może chodzi więc o to, że skoro tyle osób rozpływa się w zachwytach nad Dziewczyną z pociągu, to nie wypada stawać w opozycji. Bo tak jest łatwiej. Bezpieczniej. Czytałam gdzieś, że Hawkins jest prawdziwą mistrzynią budowania napięcia. Naprawdę? Tu akcja rozkręca się tak powoli, że czasem mamy wrażenie, że stoi w miejscu. Dyktowane przez autorkę tempo woła o pomstę do nieba, a odkrywane stopniowo sekrety zamiast powodować szybsze bicie serca i wypieki na twarzy zwyczajnie nas usypiają. Całe szczęście, że chociaż rozdziały są niezwykle krótkie, w przeciwnym razie przebrnięcie przez opowieści poszczególnych bohaterów graniczyłoby z cudem.

A o czym jest thriller Zapisane w wodzie? O przez lata skrywanych sekretach. O miasteczku, w którym niemal każdy ma coś na sumieniu. O zabobonach, miejscach przeklętych, skażonych zbrodnią, które wywołują w ludziach jednocześnie strach i fascynację. Pewnego dnia dochodzi tu do tragicznego zdarzenia, które sprawi, że na wierzch wypłyną tajemnice sprzed lat.

1497123105247(1)Thriller Hawkins ma w zasadzie tylko dwie zalety, a są nimi krótkie rozdziały i przykuwająca uwagę okładka. Na słowa uznania zasługuje jeszcze jedna rzecz, a mianowicie wykreowane przez brytyjską pisarkę miejsce akcji. Pisząc miejsce akcji, mam na myśli zarówno miasteczko i typową dla tego rodzaju miejsc społeczność, jak i samo Topielisko, miejsce interesujące pod wieloma względami. To właśnie tu przed laty dokonywano egzekucji kobiet oskarżanych o maczanie palców w czarnej magii. To właśnie tu skończyła się historia Libby, Lauren, Katie i Nel. Nel Abbott to nielubiana przez mieszkańców Beckford kobieta, która jako dziecko bawiła się nad słynnym Topieliskiem, a teraz, po latach za punkt honoru wzięła sobie spisanie historii tego budzącego grozę miejsca. Zdaniem lokalnej społeczności Nel popełniła samobójstwo. To proste i mogłoby się wydawać oczywiste wytłumaczenie nie przekonuje jednak młodszej siostry Nel, czyli Jules, która wraca do Beckford, by zaopiekować się osieroconą Leną, piętnastoletnią córką Nel. Wiedziona intuicją Julia rozgrzebuje stare i dawno zapomniane sprawy, chcąc poznać prawdę o śmierci siostry. Czy to możliwe, by Nel, ta Nel, mogła targnąć się na swoje życie? A jeśli tak, to co ją do tego popchnęło? Kto powinien ponieść odpowiedzialność za jej śmierć? Czy sprawiedliwości stanie się zadość?

Po skończeniu tego thrillera muszę stwierdzić, że styl Pauli Hawkins nie jest jak widać dla mnie. Książkę czytałam co najmniej dwa tygodnie, które ciągnęły się dosłownie w nieskończoność. Już nawet straciłam nadzieję, że kiedykolwiek dobrnę do ostatniej kropki, nie wspominając już nawet, że w międzyczasie przeczytałam dwie inne książki. Jednego jestem pewna: nie sięgnę ani po Dziewczynę z pociągu, ani po jakąkolwiek inną powieść tej autorki, a powstanie ich zapewne jeszcze co najmniej kilka, dawno bowiem lektura żadnej książki aż tak bardzo mnie nie zmęczyła jak lektura thrillera Zapisane w wodzie. Do końca dobrnęłam tylko z dwóch powodów: nie lubię porzucać czytania książki w połowie i aby móc swobodnie i z czystym sumieniem wypowiadać się o powieści Hawkins, również krytycznie, musiałam ją przeczytać. Nie wyobrażam sobie, by oceniać coś, czego się nie zna. Bardzo się natomiast cieszę, że znalazłam koleżankę, która mogła mi pożyczyć tę powieść. Gdybym ją kupiła, żałowałabym wydanych pieniędzy. Nie polecam. Sami zdecydujcie, czy to lektura dla Was.

Moja ocena: 4/10

Źródło okładki:
https://www.swiatksiazki.pl

* Fragment recenzji z bloga Wielki Buk:
https://wielkibuk.com/2017/05/10/bezsenne-srody-zapisane-w-wodzie-paula-hawkins-totalna-rehabilitacja/

** Fragment recenzji z bloga Biały Notes:
http://bialynotes.pl/zapisane-w-wodzie-paula-hawkins/

„Cud chłopak”, R.J. Palacio [recenzja]

d_2152Autor: R.J. Palacio

Tytuł: Cud chłopak

Tytuł oryginalny: Wonder

Wydawnictwo: Albatros

Tłumaczenie: Maria Olejniczak-Skarsgard

Liczba stron: 416

——–

Czasem człowiek sprawia przykrość drugiemu człowiekowi, choć tego nie chce. (s. 192)

Dzieje się tak z reguły z bezmyślności albo niewiedzy i dotyczy to zazwyczaj dwóch typów ludzi: osób, które szybciej działają, niż myślą, oraz dzieci. Te drugie z racji wieku i związanych z nim braków w wychowaniu potrafią ranić, kompletnie nie zdając sobie z tego sprawy. Nieświadomie mówią coś, czego dorosły, kulturalny człowiek z pewnością by nie powiedział, i nie widzą w tym nic złego. Bo trzeba pamiętać, że dzieci z natury są prawdomówne, co znaczy, że zamiast opowiadać przemyślane kłamstwa, nie owijając w bawełnę, mówią to, co czują. Po prostu. A żeby tego było mało, ludzie mają paskudny zwyczaj oceniania innych po wyglądzie. Trudno jednak z tym walczyć, skoro jesteśmy wzrokowcami, zwracającymi uwagę najpierw na to, co widzą, a dopiero potem – przy bliższym poznaniu – na to, co w pierwszej chwili niewidoczne dla oka. I chociaż dobro i zło, piękno i brzydota są pojęciami względnymi, to tak się już utarło, że to, co ładne, musi być dobre, a to, co brzydkie – złe. Szaleńcza pogoń za popularnością, ciągła rywalizacja o to, kto jest najładniejszy, najmądrzejszy, najbogatszy i najlepszy doprowadzają do sytuacji, w której ci „gorsi” z góry są skazani na klęskę. Byłoby dobrze, gdyby byli skazani tylko na zapomnienie, częściej jednak swoją innością narażają się na szykany, drwiny i przemoc fizyczną. Oczywiście niezasłużone.

August Pullman, dziesięcioletni bohater powieści R.J. Palacio, jest inteligentnym i szalenie dowcipnym chłopcem, który ma jednak poważny problem. Auggie nie jest bowiem taki jak inni. I chociaż lubi grać na PlayStation, oglądać Gwiezdne wojny i jeść słodycze, to nie może znaleźć przyjaciół. Przyczyną jego wyobcowania jest zmutowany gen, z powodu którego ma zdeformowaną twarz i, zanim skończył dziesięć lat, musiał przejść 27 operacji. Pewnego dnia chłopiec dowiaduje się, że rodzice planują wysłać go do szkoły i to od razu do piątej klasy! Dziesięciolatek wzbrania się, jak może, przekonując rodziców, że nauka w domu jest znacznie lepszym pomysłem. Ci jednak wiedzą, jak wiele frajdy daje chodzenie do szkoły, i zrobią wszystko, by przekonać syna do tego pomysłu. W końcu August się zgadza i 1 września idzie na uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego. Nienawykłemu do środowiska szkolnego Auggiemu mimo najszczerszych chęci trudno jest się przystosować do nowej sytuacji. Tętniące życiem korytarze podstawówki im. Beechera przypominają mu dżunglę, w której jednostki słabe nie mają najmniejszych szans na przetrwanie. Tu rządzą najsilniejsi, czyli ci, którzy potrafią podporządkować sobie tłum, czy to rozciągając przed nim kuszące wizje wspaniałej przyszłości, czy to zastraszając go groźbami. A wszyscy, którzy choć raz w życiu przeżyli odrzucenie przez grupę, wiedzą, jak trudno przetrwać w nieprzychylnym środowisku, gdy po swojej stronie nie ma się absolutnie nikogo.

1498206493027

Dyzostoza żuchwowo-twarzowa. Brzmi niegroźnie, a jednak potrafi zamienić życie Bogu ducha winnego dziecka w prawdziwy koszmar. To właśnie m.in. tę wadę genetyczną zdiagnozowano u Auggiego. O swoim wyglądzie chłopiec woli nie mówić, bo wie, że cokolwiek sobie wyobrażamy, w rzeczywistości jest pewnie gorzej. A jednak z łatwością udaje nam się polubić Augusta, który mimo widocznych niedoskonałości okazuje się naprawdę fajnym dzieciakiem.

Cud chłopak R.J. Palacio to powieść, która sprawdzi się jako wciągająca lektura zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Ta książka to wzruszająca i niezwykle przejmująca historia Augusta Pullmana, zwykłego chłopca o niezwykłej twarzy. Sprzedana w liczbie przeszło 5 milionów egzemplarzy powieść weszła do klasyki współczesnej literatury, zdobywając serca kolejnych czytelników i pewnie wielu z Was zgodziłoby się ze mną, że powinna też wejść do kanonu lektur szkolnych. Dlaczego? Oczywiście dlatego, że w dzisiejszych, mocno nietolerancyjnych, czasach mogłaby wielu i dzieciom, i dorosłym wskazać, jak należy się zachowywać w stosunku do innych. Potwierdzeniem fenomenu Cud chłopaka prócz rankingów sprzedażowych jest także planowana na jesień 2017 roku ekranizacja, w której Augusta zagra Jacob Tremblay, a w postaci jego rodziców wcielą się Julia Roberts i Owen Wilson (aby obejrzeć trailer filmu, kliknij tutaj).

wonder Zanim  jednak obejrzycie film, warto przeczytać książkę, bo powieść R.J. Palacio składa się w zasadzie z samych zalet. Opowiedziana historia jest ciekawa, główny bohater wzbudza sympatię, a rozdziały są krótkie. Za bardzo udany zabieg uważam też narrację. Dzięki zastosowanej w powieści wielogłosowości możemy poznać punkt widzenia nie tylko Auggiego – głównego bohatera Cud chłopaka – ale i jego znajomych: kolegów, koleżanek, siostry. A jak wiadomo, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Im więcej słyszymy głosów, tym łatwiej nam odtworzyć pełny obraz opisywanej sytuacji, z jej jasnymi i ciemnymi stronami. Już sam fakt, że Palacio zdecydowała się na narrację pierwszoosobową i to stylizowaną na mowę dziecka, zasługuje na uznanie. Dzięki temu opowiedziana historia zyskuje na wiarygodności, a my bez żadnych ograniczeń możemy poznawać uczucia oraz myśli Augusta i osób z jego najbliższego otoczenia. Ukazanie sytuacji Auggiego wyłącznie z jego perspektywy zmusiłoby nas do ferowania wyroków bez wysłuchania oskarżonych, co byłoby dokładnie tym samym, co ocenianie po wyglądzie. Ogromne znaczenie dla odbioru całej historii ma również to, że za inspirację do jej napisania posłużyło prawdziwe zdarzenie. Powiem tylko, że chodzi o scenę przed lodziarnią.

Książka Palacio cieszy się popularnością, ponieważ jest pouczająca, a jednak nie nudzi. Moralizatorski głos autorki nie jest w żaden sposób nachalny i narzucający się. Dostajemy poruszającą historię Augusta, ale tak naprawdę dotyczy ona nas wszystkich i to niezależnie od wieku. W końcu każdy z nas marzy o tym, by zostać zauważonym i by inni lubili nas za to, jacy jesteśmy. Tak było w czasach szkolnych, tak jest na co dzień – w pracy lub gronie znajomych. Nie chcemy udawać kogoś, kim nie jesteśmy. Nie chcemy się zmieniać tylko po to, by się komuś przypodobać. Chcemy być sobą. Po prostu. Cud chłopak z całym swym bagażem dydaktycznym urasta do rangi książki, która może stać się pretekstem do rozmowy rodziców z dziećmi o empatii i próbie zrozumienia ludzi, których w ciągu całego życia spotykamy na swojej drodze. I do pokazania, że inny nie zawsze znaczy gorszy, o czym niektórzy zdają się zapominać :) Polecam i dzieciom, i dorosłym!

Moja ocena: 8/10

Źródło okładki:
http://www.wydawnictwoalbatros.com

„Gizelle. Moje życie z bardzo dużym psem”, Lauren Fern Watt [recenzja]

gizelle_-moje-zycie-z-bardzo-duzym-psem_9788327629364Autor: Lauren Fern Watt

Tytuł: Gizelle. Moje życie z bardzo dużym psem

Tytuł oryginalny: Gizelle’s Bucket List. My Life with a Very Large Dog

Wydawnictwo: HarperCollins Polska

Tłumaczenie: Dorota Stadnik

Liczba stron: 208

——–

Kiedy człowiek zaprasza psa do swojego życia, musi być gotowy na cierpienie po jego odejściu. Dzień pożegnania jest najsmutniejszym dniem, mimo to warto mieć psa. Uczyć się od niego bezwarunkowej miłości. (s. 183)

Pies. Moje wielkie niespełnione marzenie. Zawsze chciałam go mieć i nigdy go nie miałam. Bo mieliśmy za małe mieszkanie, bo nie miał się nim kto opiekować. Powody były różne. Zawsze jednak kochałam całym swoim sercem niemal wszystkie zwierzęta, w szczególności zaś moje ukochane świnki morskie, które od lat są obecne w moim życiu. Być może nadejdzie kiedyś dzień, gdy u mego boku znajdzie się pies, najwierniejszy z wiernych przyjaciół, którego będę mogła kochać, rozpieszczać i tulić. Może kiedyś tak się stanie. Czas pokaże. Na razie o psach mogę tylko czytać.

O książce Lauren Fern Watt dowiedziałam się właściwie przypadkiem. Trafiłam bowiem na udostępnione przez Wydawnictwo HarperCollins Polska zdjęcia Lauren i jej uroczej podopiecznej i postanowiłam znaleźć jakieś informacje na temat książki o „bardzo dużym psie”. Gdy przeczytałam, jaką historię opowiada autorka, zapragnęłam ją poznać. Najlepiej natychmiast. Bałam się jednak, że ta lektura zmusi mnie do wylania morza łez, że zamiast happy endu dostanę smutne zakończenie, które przypomni mi wszystkie zwierzęta, które kiedykolwiek straciłam. Znam siebie i swoje reakcje. Wiem, jak łatwo się wzruszam. Pamiętam, jak przepłakałam całą Przygodę na Antarktydzie, doskonały film z moim ulubionym aktorem, nieodżałowanym Paulem Walkerem. Niepowstrzymane strumienie łez zalewały mi oczy, skutecznie uniemożliwiając oglądanie, a zatkany nos nie pozwalał oddychać. I tym razem jednak wygrała chęć poznania historii niezwykłej przyjaźni między człowiekiem a psem. Kupiłam książkę i zasiadłam do czytania.

Gizelle to mastif angielski, którego Lauren dostała na dziewiętnaste urodziny od matki próbującej zagłuszyć wyrzuty sumienia spowodowane chorobą alkoholową. Od tej chwili ona i potężna Gizelle stały się nierozłączne. Jednak to nie tylko rozmiary Gizelle są ogromne, ogromne jest również serce suczki, która z miejsca stała się najbliższą przyjaciółką prowadzącej dotąd samotniczy tryb życia dziewczyny. Najpierw zamieszkały razem w akademiku, by potem przenieść się do malutkiego mieszkanka na Manhattanie. Od początku wszystko robiły razem. Nie Lauren albo Gizelle, a Lauren i Gizelle. Zawsze we dwie, nigdy w pojedynkę. Wspólne spacery, wspólne bieganie, oglądanie telewizji, podziwianie rozgwieżdżonego nieba na polanie w Central Parku, wylegiwanie się na dachu Rio.

Gdy okazuje się, że Gizelle jest ciężko chora, Lauren zabiera ją w ostatnią wspólną podróż. To ma być pasmo atrakcji i przyjemności. Gizelle ma przeżyć to, czego nie doświadczają zazwyczaj psy, ale Lauren dobrze wie, że spełnieniem marzeń każdego psa jest po prostu miłość człowieka. 

1496602574245

Myślę, że jednym z wyznaczników dobrej książki jest wrażenie, jakie na nas wywiera przedstawiona w niej historia. Gdy to, co przeczytaliśmy, zostaje w naszej głowie na długo po skończonej lekturze, to znaczy, że książka była naprawdę dobra i warta czasu, jaki poświęciliśmy na jej przeczytanie. Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale czytamy mnóstwo książek, które w naszej świadomości przechodzą bez echa, nie zmuszając do refleksji, szybko wypadają nam z pamięci. Niewątpliwą zaletą książki Lauren Fern Watt jest prawdziwość opowiedzianej historii. Gizelle istniała naprawdę. Była wielkim, bojaźliwym pieszczochem, przyjaciółką, obrończynią, cudem, jaki przytrafił się Lauren, jej największym szczęściem. I to właśnie to czyni tę książkę tak wyjątkową. Być może takich historii jest wiele. Być może opowieść o Gizelle nie wyróżnia się na tle innych jej podobnych. To w zasadzie bez znaczenia, bo naprawdę warto ją poznać.

Na dwa rozdziały przed końcem pomyślałam, że to dobry pomysł wziąć ze sobą książkę, by skończyć ją w autobusie w drodze do pracy. Dwadzieścia stron? Co to jest! Bez problemu dam radę! Zajęłam miejsce i zaczęłam czytać. Jednak gdy poczułam, że oczy zaczynają mnie piec, już wiedziałam, że za moment się rozpłaczę… i to na oczach zatłoczonego autobusu. Natychmiast musiałam przerwać. Za oknem pojawiło się słońce. Odetchnęłam z ulgą. Cieszyłam się, że mam pretekst, by włożyć okulary przeciwsłoneczne. W tamtej chwili były mi bardzo potrzebne. Tych kilka stron, które zdążyłam przeczytać, dało mi do zrozumienia, że opowieść o ostatnich chwilach cudownej Gizelle muszę skończyć w domu, w zaciszu własnego pokoju, gdzie nie będę musiała kryć łez, bojąc się zarazem, że spłynie mi z rzęs cały tusz. Wiedziałam, że będę ryczeć jak bóbr. I wcale się nie pomyliłam, gdy kilkanaście godzin później próbowałam przebrnąć przez ostatnie strony.

Gizelle. Moje życie z bardzo dużym psem to swoisty hołd nie tylko dla ukochanej suczki autorki, ale i dla wszystkich czworonogów, które sprawiają, że nasze życie nabiera kolorów. Nie na darmo mówi się, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Wierny, lojalny, kochający bezgranicznie bez względu na okoliczności, zapatrzony w swego pana. Najlepszy kompan pod słońcem. Ta wzbogacona zdjęciami z prywatnego archiwum Lauren Watt książka to naprawdę niezwykła pozycja. Do głębi poruszająca, piękna, pouczająca i z pewnością warta zapamiętania opowieść. Powinni po nią sięgnąć nie tylko miłośnicy zwierząt, ale i ci, którzy nie rozumieją fenomenu wyjątkowej więzi, jaka łączy człowieka i psa. Z czystym sumieniem bardzo polecam! Przeczytajcie ją. Tylko nie zapomnijcie o zapasie chusteczek higienicznych. Mogą się przydać!

Moja ocena: 8/10

Źródło okładki:
http://www.harpercollins.pl/

„Złudzenie”, Charlotte Link [recenzja]

1860(1)Autor: Charlotte Link

Tytuł: Złudzenie

Tytuł oryginalny: Die Täuschung

Wydawnictwo: Sonia Draga

Tłumaczenie: Ewa Spirydowicz

Liczba stron: 384

——–

Świat jest taki, jak jego najmniejsza cząstka, a rodzina to najmniejsza komórka społeczna. Kiedy psuje się rodzina, psuje się cały świat.

Przesłanie tych dwóch krótkich zdań jest tak oczywiste, jak stwierdzenie, że wystarczy przeczytać jedną książkę Charlotte Link, by znać twórczość tej autorki w zasadzie na wylot. Złudzenie to powieść, która tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu, bo choć za sobą mam lekturę zaledwie dwóch książek Charlotte Link, to już widzę, że ogólny schemat fabularno-kompozycyjny jest stosunkowo podobny. Nie twierdzę jednak, że pewne podobieństwo pomiędzy thrillerami Link działa na ich niekorzyść, choć trudno się nie zgodzić z tym, że każda kolejna książka staje się dla czytelnika coraz bardziej przewidywalna, a zagadka coraz łatwiejsza do rozwiązania.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Charlotte Link miało miejsce nieco ponad rok temu, w kwietniu 2016 roku, kiedy to zdecydowałam się sięgnąć po Wielbiciela. O Charlotte Link słyszałam wiele dobrego, a jednak jej książki z niewiadomych przyczyn omijałam szerokim łukiem. Nie żałuję jednak, że ostatecznie jedna z jej powieści trafiła w moje ręce, bo Wielbiciel okazał się naprawdę świetnym i trzymającym w napięciu thrillerem, od którego po prostu nie sposób było się oderwać. W czerpaniu przyjemności z lektury nie przeszkadzali mi nieco irytujący bohaterowie (a co najmniej kilku można by tu wymienić), problemem nie była również znajomość tożsamości prześladowcy. Bo powieść Link jest właśnie tak skonstruowana, że dość szybko poznajemy nazwisko tego, kto jest czarnym charakterem, czyli krótko mówiąc brutalnym mordercą. Chodzi tu bowiem nie o to, kto jest winny, ale jak daleko się posunie. Nie inaczej jest w przypadku Złudzenia, które w moim zamiarze miało się stać swoistym preludium do lektury Oszukanej, a zatem powieści, która do sprzedaży trafiła 10 maja 2017. Po cichu liczyłam, że tegoroczne Warszawskie Targi Książki, impreza, na której miała się pojawić Charlotte Link, będą okazją do zobaczenia autorki na żywo i zdobycia jej autografu. Rzeczywistość okazała się jednak daleka od ideału, bo choć na targach byłam, to jednak nie miałam czasu, by pojawić się na stoisku wydawnictwa Sonia Draga, nie mówiąc już nawet o staniu w kolejce.

Peter Simon, zawodowo odnoszący sukcesy niemiecki przedsiębiorca, a prywatnie opiekuńczy mąż i ojciec, znika bez śladu podczas podróży do Prowansji. Zrozpaczona żona udaje się w ślad za ukochanym, by na własną rękę prowadzić jego poszukiwania. Kobieta przeczuwa, że coś złego mogło spotkać Petera, choć ich wspólni znajomi lekceważą jej obawy. We Francji okazuje się jednak, że mąż Laury skrywał przed nią wiele tajemnic, o których niczego nieświadoma kobieta nie miała zielonego pojęcia. Rozmowa z przyjacielem Petera otwiera Laurze oczy, uświadamiając jej, że Peter, jakiego znała, tak naprawdę nigdy nie istniał. Odkrycie prawdy na temat własnej rodziny nie tylko będzie ją kosztować wiele nerwów, ale i będzie się wiązać ze śmiertelnym niebezpieczeństwem, które już wkrótce zapuka do jej drzwi.

 20170528_114049

Z moich obserwacji bezsprzecznie wynika, że Charlotte Link ma talent do tworzenia fabuł, które całkowicie pochłaniają czytelnika. Nie wiem, jak ona to robi, skoro od połowy książki znamy nazwisko mordercy, ale jednak wychodzi jej to doprawdy doskonale. Kluczem do sukcesu musi być zatem chyba napięcie, które w mniejszym lub większym stopniu, ale nieustannie towarzyszy nam podczas czytania. Na plus zaliczyć trzeba również stosunkowo krótkie rozdziały oraz brak zbędnych opisów, które pozwalają nam sprawnie pokonywać kolejne strony bez uczucia znużenia.

Nie wszystko jednak zasługuje na pochwałę. Dużym minusem jest moim zdaniem liczba bohaterów występujących w powieści. Z tego, co pamiętam, ten problem nie pojawiał się w przypadku Wielbiciela. W Złudzeniu mamy jednak do czynienia z bardzo wieloma bohaterami lub parami bohaterów, których imiona i nazwiska wprowadzają nas czasem w zakłopotanie, gdy po kilku rozdziałach przerwy autorka nagle przypomina nam postaci z początku książki. Długo nie mogłam się połapać, kto jest kim i kto jest z kim. Laura, Peter, Christopher, Pauline, Stephane, Nadine, Henri, Catherine czy Monique to tylko niektórzy bohaterowie, a każdy z nich ma przecież swoje życie. Myślałam, że moja dezorientacja wynika z tego, że nie skupiam się wystarczająco na fabule czytanej książki. Niby wszystko robiłam jak zawsze, a jednak co kilka rozdziałów powracały te same wątpliwości i pytania: „A właściwie to kim ona jest?” albo „A co ją łączy z pozostałymi bohaterami?”. Po skończeniu Złudzenia mogę powiedzieć, że dostajemy wielowątkową historię, która na pierwszy rzut oka jest nieuporządkowanym chaosem. Jak się później okazuje, różne, na pozór niezwiązane ze sobą wątki stanowią elementy tej samej układanki, które w finale powieści zaczynają tworzyć logiczną i w pełni zrozumiałą całość. Musimy jednak do owego finału najpierw dotrzeć.

Złudzenie to solidny, choć niewybitny thriller psychologiczny z rozbudowanym tłem obyczajowym, który doskonale wpisuje się w schemat thrillerów pisywanych przez niemiecką autorkę. Nie znajdziecie tu wartkiej akcji czy opisów krwawych zbrodni, akcja toczy się dość wolnym tempem i koncentruje się przede wszystkim na skomplikowanych związkach pomiędzy bohaterami. Książka jest nieco przewidywalna i zbyt szybko pozwala nam rozwikłać zagadkę, ale nie wpływa to na przyjemność czerpaną z jej lektury. W przyszłości jeszcze nie raz sięgnę po thrillery Charlotte Link, a już niebawem zamierzam przeczytać Oszukaną. Nie spodziewam się fajerwerków. Liczę raczej na trzymający w napięciu thriller, który będzie mi się dobrze czytać. Jeśli lubicie mroczne, pilnie strzeżone przez lata rodzinne tajemnice, to ta książka – podobnie jak i cała twórczość Charlotte Link – zdecydowanie jest dla Was!

Moja ocena: 6/10

Źródło okładki:
http://www.soniadraga.pl